2.50
Hdl Handle:
http://hdl.handle.net/2336/13865
Title:
Líknardráp : siðferðilegur valkostur?
Other Titles:
Euthanasia -a moral choice?
Authors:
Ólafur Árni Sveinsson
Citation:
Læknablaðið 2007, 93(7-8):543-51
Issue Date:
1-Jul-2007
Abstract:
Euthanasia has been heatedly discussed in Western countries over the last years. Only a few nations have legalized euthanasia or physician assisted suicide with the Dutch at the forefront of that field. Proponents of euthanasia mostly argue for euthanasia on two grounds. Firstly, that the patient has a right to die and secondly, that there is no substantial difference between euthanasia and palliative care. In this paper I will argue against both of the above. I discuss the arguments against euthanasia which are in principle four. Firstly, it is held by many that taking a human life is wrong under all circumstances. Secondly, that it is an unjustifiable demand to ask a person to take another person's life. In relation to that argument, euthanasia is not in accordance with the basic principles of medicine and nursing as they have evolved over the years and could therefore easily disrupt the therapeutic relationship. Thirdly, as shown from Holland there is empirical evidence that euthanasia is not under good enough surveillance and therefore invites misuse. Fourthly, even though euthanasia might possibly be justifiable under certain circumstances, legalisation might well invite abuse because of the message and pressure that the option places on both patients and professionals in terminal care. My answer to the euthanasia demand is palliative care, where dialogue between the patient and doctor is central. But the dialogue cannot be effective, unless both partners are willing and able to engage in sincere and frank conversations.; Mikil og heit umræða hefur átt sér stað í mörgum löndum um lögleiðingu líknardráps. Aðeins fáar þjóðir hafa leyft líknardráp eða sjálfsvíg með aðstoð læknis (Physician assisted suicide, PAS) og eru þar Hollendingar í fararbroddi. Forvígismenn líknardráps leggja almennt fram tvennskonar rök fyrir máli sínu: annars vegar „réttinn“ til að deyja og hins vegar að enginn eðlismunur sé á líknardrápi og líknarmeðferð. Í þessari grein hafna ég þessum tveimur ofannefndum rökum og ræði fjölmörg rök gegn líknardrápi, en í grófum dráttum má flokka þau í fernt. Í fyrsta lagi er það trú margra, að rangt sé að taka líf undir öllum kringumstæðum. Í öðru lagi, að það sé óréttmæt krafa að biðja eina manneskju um að taka líf annarrar, svokölluð gagnkvæmisrök. Auk þess samrýmist líknardráp alls ekki grundvallarstarfsreglum lækna og hjúkrunarfræðinga og gæti hæglega truflað trúnaðarsamband sjúklings og læknis, þ.e. meðferðarsambandið. Í þriðja lagi eru „empirísk rök“ þ.e. rök byggð á reynslu. Í greininni sýni ég fram á að líknardráp í Hollandi sé ekki undir nógu góðu eftirliti og bjóði heim misnotkun, sem líklega er raunin í Hollandi. Í fjórða lagi, þó að líknardráp sé hugsanlega réttlætanlegt í einstaka tilfellum, þá muni það leiða til misnotkunar vegna skilaboðanna og þrýstingsins sem kosturinn hefur í för með sér. Svar mitt við kröfunni um líknardráp er líknarmeðferð, þar sem samræðan við sjúkling skiptir höfuðmáli. En til að samræðan skili árangri verður hún að vera einlæg og opinská. Samræðuvilji og samræðuhæfni umönnunaraðilans verður einnig að vera fyrir hendi.
Description:
Neðst á síðunni er hægt að nálgast greinina í heild sinni með því að smella á hlekkinn View/Open
Additional Links:
http://www.laeknabladid.is/2007/07/nr/2861

Full metadata record

DC FieldValue Language
dc.contributor.authorÓlafur Árni Sveinsson-
dc.date.accessioned2007-10-01T11:11:17Z-
dc.date.available2007-10-01T11:11:17Z-
dc.date.issued2007-07-01-
dc.date.submitted2007-10-01-
dc.identifier.citationLæknablaðið 2007, 93(7-8):543-51en
dc.identifier.issn0023-7213-
dc.identifier.pmid17823497-
dc.identifier.otherPSY12-
dc.identifier.urihttp://hdl.handle.net/2336/13865-
dc.descriptionNeðst á síðunni er hægt að nálgast greinina í heild sinni með því að smella á hlekkinn View/Openen
dc.description.abstractEuthanasia has been heatedly discussed in Western countries over the last years. Only a few nations have legalized euthanasia or physician assisted suicide with the Dutch at the forefront of that field. Proponents of euthanasia mostly argue for euthanasia on two grounds. Firstly, that the patient has a right to die and secondly, that there is no substantial difference between euthanasia and palliative care. In this paper I will argue against both of the above. I discuss the arguments against euthanasia which are in principle four. Firstly, it is held by many that taking a human life is wrong under all circumstances. Secondly, that it is an unjustifiable demand to ask a person to take another person's life. In relation to that argument, euthanasia is not in accordance with the basic principles of medicine and nursing as they have evolved over the years and could therefore easily disrupt the therapeutic relationship. Thirdly, as shown from Holland there is empirical evidence that euthanasia is not under good enough surveillance and therefore invites misuse. Fourthly, even though euthanasia might possibly be justifiable under certain circumstances, legalisation might well invite abuse because of the message and pressure that the option places on both patients and professionals in terminal care. My answer to the euthanasia demand is palliative care, where dialogue between the patient and doctor is central. But the dialogue cannot be effective, unless both partners are willing and able to engage in sincere and frank conversations.en
dc.description.abstractMikil og heit umræða hefur átt sér stað í mörgum löndum um lögleiðingu líknardráps. Aðeins fáar þjóðir hafa leyft líknardráp eða sjálfsvíg með aðstoð læknis (Physician assisted suicide, PAS) og eru þar Hollendingar í fararbroddi. Forvígismenn líknardráps leggja almennt fram tvennskonar rök fyrir máli sínu: annars vegar „réttinn“ til að deyja og hins vegar að enginn eðlismunur sé á líknardrápi og líknarmeðferð. Í þessari grein hafna ég þessum tveimur ofannefndum rökum og ræði fjölmörg rök gegn líknardrápi, en í grófum dráttum má flokka þau í fernt. Í fyrsta lagi er það trú margra, að rangt sé að taka líf undir öllum kringumstæðum. Í öðru lagi, að það sé óréttmæt krafa að biðja eina manneskju um að taka líf annarrar, svokölluð gagnkvæmisrök. Auk þess samrýmist líknardráp alls ekki grundvallarstarfsreglum lækna og hjúkrunarfræðinga og gæti hæglega truflað trúnaðarsamband sjúklings og læknis, þ.e. meðferðarsambandið. Í þriðja lagi eru „empirísk rök“ þ.e. rök byggð á reynslu. Í greininni sýni ég fram á að líknardráp í Hollandi sé ekki undir nógu góðu eftirliti og bjóði heim misnotkun, sem líklega er raunin í Hollandi. Í fjórða lagi, þó að líknardráp sé hugsanlega réttlætanlegt í einstaka tilfellum, þá muni það leiða til misnotkunar vegna skilaboðanna og þrýstingsins sem kosturinn hefur í för með sér. Svar mitt við kröfunni um líknardráp er líknarmeðferð, þar sem samræðan við sjúkling skiptir höfuðmáli. En til að samræðan skili árangri verður hún að vera einlæg og opinská. Samræðuvilji og samræðuhæfni umönnunaraðilans verður einnig að vera fyrir hendi.is
dc.format.extent166574 bytes-
dc.format.mimetypeapplication/pdf-
dc.languageiceen
dc.language.isoisen
dc.publisherLæknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkuren
dc.relation.urlhttp://www.laeknabladid.is/2007/07/nr/2861en
dc.subjectLíknardauðien
dc.subjectSiðfræðien
dc.subjectLíknarmeðferðen
dc.subjectHollanden
dc.subject.classificationLBL12en
dc.subject.meshChoice Behavioren
dc.subject.meshEuthanasiaen
dc.subject.meshHippocratic Oathen
dc.subject.meshMoralsen
dc.subject.meshNetherlandsen
dc.subject.meshPalliative Careen
dc.subject.meshPatient Rightsen
dc.subject.meshPhysician's Roleen
dc.subject.meshPhysician-Patient Relationsen
dc.titleLíknardráp : siðferðilegur valkostur?en
dc.title.alternativeEuthanasia -a moral choice?en
dc.typeArticleen
dc.identifier.journalLæknablaðiðis
dc.format.digYES-

Related articles on PubMed

All Items in Hirsla are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.