• Lækningar í Íslendingasögum

      Óttar Guðmundsson; Formaður Félags áhugamanna um sögu læknisfræðinnar (Læknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkur, 2018-11)
    • Menntun, störf og tækifæri hér og erlendis

      Júlíana Sigurveig Guðjónsdóttir; Agnar Óli Snorrason (Sjúkraliðafélag Íslands, 2018-10)
    • Af læknanámi

      Kristján Erlendsson; Kennslustjóri læknadeildar HÍ (Læknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkur, 2018-10)
    • Framhaldsmenntun lækna á Íslandi

      Tómas Þór Ágústsson; Landspítala (Læknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkur, 2018-10)
    • Ormur í auga og endurteknar bólgur á útlimum - Sjúkratilfelli

      Davíð Þór Bragason; María Soffía Gottfreðsdóttir; Birgir Jóhannsson; Magnús Gottfreðsson; 1) 2) Augndeild Landspítala 3) 4) Smitsjúkdómadeild Landspítala (Læknafélag Íslands, 2018-09)
      Lýst er tveimur tilfellum af lóasýki hjá konum búsettum hér á landi, 35 ára konu sem fæddist í Afríku og 31 árs konu sem hafði ferðast um Afríku. Þær leituðu til læknis vegna óþæginda frá auga. Við skoðun sást í báðum tilfellum ormur, um 3 cm á lengd og 0,5 mm á breidd, sem hreyfðist undir slímhúð augans. Báðar konurnar höfðu einnig einkenni frá útlimum: endurteknar lotubundnar bólgur og kláða, og vöðvaverki. Greiningin var í báðum tilfellum lóasýki með Calabar-bólgum á útlimum og meðferð með albendazóli og díetýlcarbamazíni leiddi til lækningar. Aukinnar árvekni er þörf gagnvart sýkingum sem hafa verið sjaldgæfar í okkar heimshluta hingað til.
    • Frá bræðralagi til fagmennsku. Siðferðileg viðmið íslenskra lækna í hundrað ár. Vilhjálmur Árnason

      Vilhjálmur Árnason; Prófessor í heimspeki við Háskóla Íslands (Læknafélag Íslands, 2018-09)
      Læknar hafa frá öndverðu haft siðferðileg viðmið í starfi sínu. Elsta og þekktasta dæmið er eiðurinn sem kenndur er við gríska lækninn Hippókrates (460-370 f. Kr.). Segja má að hinn siðferðilegi kjarni eiðsins sé fólginn í þessu ákvæði: „Ég heiti því að beita læknisaðgerðum til líknar sjúkum, eftir því sem ég hef vit á og getu til, en aldrei í því skyni að valda miska eða tjóni.“1 Hér er velferð sjúklingsins í fyrirrúmi og enn er vísað til kröfunnar primum non nocere, umfram allt valdið ekki miska, sem meginsiðareglu læknislistarinnar. Samkvæmt nútímalegri greiningu á siðareglum eru slík ákvæði um að gæta hagsmuni sjúklinga hluti af frumskyldum lækna.2,3 Aðrir meginflokkar siðareglna eru félagslegar skyldur við almenning og samfélag, hæfniskyldur að viðhalda þekkingu og færni og skyldur gagnvart starfssystkinum (stundum nefndar bróðurlegar skyldur).
    • Vísindastörf íslenskra lækna - framþróun fræðanna

      Þórður Harðarson; Guðmundur Þorgeirsson; Fyrrum prófessorar í lyflæknisfræði við Háskóla Íslands og Landspítala (Læknafélag Íslands, 2018-07)
    • Fósturskimun og fósturgreining

      Kristín Rut Haraldsdóttir; Sigrún Ingvarsdóttir; Landspítali Háskólasjúkrahús (Ljósmæðrafélag Íslands, 2018-06-28)
    • Árangur og mikilvægi bólusetninga - sögulegt samhengi.

      Þórólfur Guðnason; Embætti landlæknis (Læknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkur, 2018-04)
    • Samskiptaboðorðin: frá hugmynd að veruleika

      Aðalbjörg Stefanía Helgadóttir; Nýburagjörgæsludeild Barnaspítala Hringsins (Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga, 2018-02-16)
    • Læknafélag Íslands 100 ára - Læknar í verkfalli

      Gylfi Dalmann Aðalsteinsson; Viðskiptadeild Háskóla Íslands (Læknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkur, 2018-02)
    • Lækning, trú og töfrar - samþætting og þróun fram yfir siðaskipti

      Ólína Kjerúlf Þorvarðardóttir; Stofnun Árna Magnússonar (Læknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkur, 2017-12-06)
      The conjunction between medical practice, religion and magic becomes rather visible when one peers into old scripts and ancient literature. Before the foundation and diffusion of universities of the continent, the european convents and cloisters were the centers of medical knowl­edge and -practice for centuries. Alongside the scholarly development of medical science, driven from the roots of the eldest scholarly medicial practice, the practice of folk-medicin flourished and thrived all over Europe, not least the herbal-medicine which is the original form and foundation for modern pharmacy. This article deals with the conjunction of religion, magic and medical practice in ancient Icelandic sources such as the Old-Norse literature, medical-scripts from the 12th – 15th century Iceland, and not least the Icelandic magical-scripts (galdrakver) of the 17th century. The last mentioned documents were used as evidence in several witch-trials that led convicted witches to suffer executions at the stake once the wave of European witch-persecutions had rushed ashore in 17th century Iceland. These sources indicate a decline of medical knowledge and science in the 16th and 17th century Iceland, the medical practice being rather undeveloped at the time – in Iceland as in other parts of Europe – there­fore a rather unclear margin between „the learned and the laymen“. While common people and folk-healers were convicted as witches to suffer at the stake for possession of magical scripts and healing-books, some scholars of the state of Danmark were practicing healing-methods that deserve to be compared to the activities of the former ones. That comparison raises an inevitable question of where to draw the line between the learned medical man and the magician of 17th century Iceland, that is between Magic and Science.
    • Vellíðan skjólstæðinga og starfsfólks á hjúkrunarheimili með trúarlegri aðstoð

      Jón Jóhannsson; Júlíana Sigurveig Guðjónsdóttir (Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga, 2017-12-01)
    • Svefn og vaktavinna

      Björk Bragadóttir; Embla Ýr Guðmundsdóttir; Fannýj B.M. Jóhannsdóttir; Harpa Júlía Sævarsdóttir; Hjördís Jóhannesdóttir (Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga, 2017-12-01)
    • Margnota búnaður á heilbrigðisstofnunum er varasamur sjúklingum

      Þórdís Hulda Tómasdóttir (Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga, 2017-12-01)
      Á heilbrigðisstofnunum er margtsem getur haft áhrif á öryggisjúklinga. Eitt af því er hætta á sýkingum sem geta leitt til alvarlegri veikinda og lengri dvalar á sjúkrahúsum, aukins kostnaðar og jafnvel valdið dauða. Árlega er talið að allt að 5–10% allra sem leggjast inn á vestræn sjúkrahúsfáispítalasýkingu af einhverju tagi. Algengastar eru þvagfærasýkingar, skurðsárasýkingar, neðri öndunarvegasýkingar og blóðsýkingar, en að meðaltali lengist dvöl sjúklinga um þrjá legudaga óháð tegund sýkingar (European Centre for Disease Prevention and Control, 2015). Á Landspítalanum var tíðni spítalasýkinga 7,1% árið 2016. Það þýðir að miðað við fjölda innlagna fengu tæplega 1800 einstaklingar spítalasýkingu, eða hátt í 5 sjúklingar á dag! Ljóst er að afar mikilvægt er að koma í veg fyrirsýkingar til að auka öryggi sjúklinga og starfsmanna.
    • „Allir þekkja mína framtíð betur en ég sjálf “

      Freyja Haraldsdóttir (Félag íslenskra hjúkrunarfræðinga, 2017-12-01)
    • Áhættu- og gæðastjórnun: Verklag við mænurótardeyfingar í fæðingu

      Katrín Sif Sigurgeirsdóttir (Ljósmæðrafélag Íslands, 2017-12)
    • Nýburagula og nýjungar í meðferð

      Ásta Dan Ingibergsdóttir (Ljósmæðrafélag Íslands, 2017-07)
    • Næringarmeðferð í mæðravernd á Íslandi staða þekkingar og framtíðarsýn

      Ingibjörg Gunnarsdóttir; Næringarstofu Landspítala (Ljósmæðrafélag Íslands, 2017-07)
    • Hópmeðgönguvernd: Er það eitthvað fyrir okkur?

      Ella B Rögnvaldsdóttir; Emma Swift; Helga Gottfreðsdóttir (Ljósmæðrafélag Íslands, 2017-07)