Show simple item record

dc.contributor.authorSigfinnur Þorleifsson
dc.date.accessioned2009-07-06T14:39:21Z
dc.date.available2009-07-06T14:39:21Z
dc.date.issued1995-01-01
dc.date.submitted2009-07-06
dc.identifier.citationLæknablaðið 1995, 81(1):62-5en
dc.identifier.issn0023-7213
dc.identifier.urihttp://hdl.handle.net/2336/72589
dc.descriptionNeðst á síðunni er hægt að nálgast greinina í heild sinni með því að smella á hlekkinn View/Openen
dc.description.abstractHvenær hættir lífið að vera líf? Áður en lengra er haldið er rétt að taka það fram, sem er næsta sjálfgefið, að sá sem þetta ritar veit ekki svarið við þeirri spurningu, sem er yfirskrift þessara orða og þekkir raunar engan, sem veit þaö. Sú staðreynd breytir þó engu um nauösyn þess að spyrja og hún brýnir okkur raunar til að leita svara við þessari spurningu með öllum tiltækum ráðum. Í helgiriti gyðinga, Talmud, segir af förumanni, sem fór út fyrir borgarmúrana. Hann gekk lengi dags í auðninni þar sem fátt var um kennileiti og fyrr en varði var hann orðinn rammvilltur og vissi ekki hvert skyldi stefna til að rata aftur heim. Hann hélt samt áfram að leita þar til hann var orðinn örmagna og úrkula vonar. Þá sá hann ógreinilega þúst bera við sjóndeildarhringinn og þegar þústin færðist nær endurnærðist hann til líkama og sálar. Þetta var þá förumaður eins og hann. Og hann hraðaði sér til móts við komumann fagnandi skrefum: Loksins, loksins gæti hann fengið hjálp til að komast aftur heill heim. En komumaður reyndist einnig vera villtur. Tveir vegvilltir menn í auðninni tóku tal saman og fundu styrk í hvor öðrum. Í sameiningu gætu þeir útilokað margar leiðir, sem höfðu endað í vegleysu og í sameiningu gætu þeir verið vonbetri um að finna réttu leiðina heim.
dc.language.isoisen
dc.publisherLæknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkuren
dc.relation.urlhttp://www.laeknbladid.isen
dc.subjectSiðfræðien
dc.subjectLíknardauðien
dc.subjectVerklagsregluren
dc.subjectLeiðbeiningaren
dc.subject.meshEuthanasiaen
dc.subject.meshEthicsen
dc.subject.meshDecision Makingen
dc.titleHvenær hættir lífið að vera líf?is
dc.typeArticleen
dc.identifier.journalLæknablaðiðen
refterms.dateFOA2018-09-12T17:52:10Z
html.description.abstractHvenær hættir lífið að vera líf? Áður en lengra er haldið er rétt að taka það fram, sem er næsta sjálfgefið, að sá sem þetta ritar veit ekki svarið við þeirri spurningu, sem er yfirskrift þessara orða og þekkir raunar engan, sem veit þaö. Sú staðreynd breytir þó engu um nauösyn þess að spyrja og hún brýnir okkur raunar til að leita svara við þessari spurningu með öllum tiltækum ráðum. Í helgiriti gyðinga, Talmud, segir af förumanni, sem fór út fyrir borgarmúrana. Hann gekk lengi dags í auðninni þar sem fátt var um kennileiti og fyrr en varði var hann orðinn rammvilltur og vissi ekki hvert skyldi stefna til að rata aftur heim. Hann hélt samt áfram að leita þar til hann var orðinn örmagna og úrkula vonar. Þá sá hann ógreinilega þúst bera við sjóndeildarhringinn og þegar þústin færðist nær endurnærðist hann til líkama og sálar. Þetta var þá förumaður eins og hann. Og hann hraðaði sér til móts við komumann fagnandi skrefum: Loksins, loksins gæti hann fengið hjálp til að komast aftur heill heim. En komumaður reyndist einnig vera villtur. Tveir vegvilltir menn í auðninni tóku tal saman og fundu styrk í hvor öðrum. Í sameiningu gætu þeir útilokað margar leiðir, sem höfðu endað í vegleysu og í sameiningu gætu þeir verið vonbetri um að finna réttu leiðina heim.


Files in this item

Thumbnail
Name:
L1995-01-81-F8.pdf
Size:
418.6Kb
Format:
PDF
Description:
Allur texti - Full text

This item appears in the following Collection(s)

Show simple item record