Show simple item record

dc.contributor.authorSigurður Guðmundsson
dc.date.accessioned2010-05-25T14:36:11Z
dc.date.available2010-05-25T14:36:11Z
dc.date.issued1989-11-15
dc.date.submitted2010-05-25
dc.identifier.citationLæknablaðið 1989, 75(9):373-6en
dc.identifier.issn0023-7213
dc.identifier.urihttp://hdl.handle.net/2336/99813
dc.descriptionNeðst á síðunni er hægt að nálgast greinina í heild sinni með því að smella á hlekkinn Skoða/Opna(view/open)en
dc.description.abstractFram á miðja þessa öld hafa skilmerki dauða verið einföld í hugum flestra og dauði talinn verða þegar öndun og hjartsláttur hætta. Ýmsir hafa þó skriplað á skötu þegar úrskurða skyldi menn látna og vitna sagnir ýmissa þjóða glögglega um það. Nægir að nefna Lasarus í Nýja testamentinu og frásagnir af kviksetningum og upprisu af líkbörum í íslenskum þjóðsögum. Þó málið hafi stundum verið leyst með því að stinga nálum í iljar þess sem upp reyndi að rísa fyrr á tímum dugar slíkt ekki á tækniöld. Aukin tækni í læknisfræði undanfarinna áratuga, einkum til viðhalds öndunar og blóðrásar, hefur hins vegar sett hina viðurkenndu skilgreiningu dauða undir mæliker. Flutningur líffæra úr látnu fólki í lifandi, sem hefur farið mjög vaxandi á undanförnum árum, gerir umræðu af þessu tagi brýnni en ella og kallar á samræmda og nýja skilgreiningu. Að sjálfsögðu hefur slík skilgreining þegar verið notuð í klínísku starfi á Vesturlöndum undanfarna áratugi og byggst á heiladauðaskilmerkjum af ýmsu tagi. Enn ríkir þó ekki einhugur um nákvæmlega hvernig skilgreina beri heiladauða og jafnvel er enn deilt um hvort heiladauði eigi að teljast með skilmerkjum dauða yfirleitt.
dc.language.isoisen
dc.publisherLæknafélag Íslands, Læknafélag Reykjavíkuren
dc.relation.urlhttp://www.laeknabladid.isen
dc.subjectHeiladauðien
dc.subjectDauðien
dc.subjectSiðfræðien
dc.subjectVerklagsregluren
dc.subject.meshBrain Deathen
dc.subject.meshEthics, Medicalen
dc.titleUm skilmerki dauðais
dc.typeArticleen
dc.identifier.journalLæknablaðiðen
refterms.dateFOA2018-09-12T19:53:46Z
html.description.abstractFram á miðja þessa öld hafa skilmerki dauða verið einföld í hugum flestra og dauði talinn verða þegar öndun og hjartsláttur hætta. Ýmsir hafa þó skriplað á skötu þegar úrskurða skyldi menn látna og vitna sagnir ýmissa þjóða glögglega um það. Nægir að nefna Lasarus í Nýja testamentinu og frásagnir af kviksetningum og upprisu af líkbörum í íslenskum þjóðsögum. Þó málið hafi stundum verið leyst með því að stinga nálum í iljar þess sem upp reyndi að rísa fyrr á tímum dugar slíkt ekki á tækniöld. Aukin tækni í læknisfræði undanfarinna áratuga, einkum til viðhalds öndunar og blóðrásar, hefur hins vegar sett hina viðurkenndu skilgreiningu dauða undir mæliker. Flutningur líffæra úr látnu fólki í lifandi, sem hefur farið mjög vaxandi á undanförnum árum, gerir umræðu af þessu tagi brýnni en ella og kallar á samræmda og nýja skilgreiningu. Að sjálfsögðu hefur slík skilgreining þegar verið notuð í klínísku starfi á Vesturlöndum undanfarna áratugi og byggst á heiladauðaskilmerkjum af ýmsu tagi. Enn ríkir þó ekki einhugur um nákvæmlega hvernig skilgreina beri heiladauða og jafnvel er enn deilt um hvort heiladauði eigi að teljast með skilmerkjum dauða yfirleitt.


Files in this item

Thumbnail
Name:
L1989-09-75-G2.pdf
Size:
345.2Kb
Format:
PDF
Description:
Allur texti - Full text

This item appears in the following Collection(s)

Show simple item record