Now showing items 1-20 of 7599

    • Berskjöldun fyrir börn með kvíðaraskanir: Könnun meðal íslenskra sálfræðinga um notkun berskjöldunar í meðhöndlun kvíðaraskana hjá börnum og unglingum

      Ástrós Elma Sigmarsdóttir; Hrafnkatla Agnarsdóttir; Aron Eydal Sigurðarson; Sindri Lárusson; Guðmundur Skarphéðinsson; Háskóli Íslands (Sálfræðingafélag Íslands, 2019)
      Berskjöldun (exposure) er gagnreynd aðferð til að draga úr hamlandi kvíða hjá börnum með kvíðaraskanir og hafa rannsóknir sýnt að hún sé áhrifaríkasti hluti hugrænnar atferlismeðferðar. Bandarískar rannsóknir benda til þess að berskjöldun sé vannýtt á klínískum vettvangi en staðan innan Evrópu er enn óljós. Tilgangur rannsóknarinnar var að kortleggja stöðu íslenskra sálfræðinga í notkun berskjöldunar við kvíðaröskunum barna (almennri kvíðaröskun, aðskilnaðarkvíða og félagskvíða). Önnur markmið rannsóknarinnar voru að meta viðhorf meðferðaraðila til berskjöldunar, þjálfun þeirra í beitingu aðferðarinnar og val á aðferðum í meðferð. Allir sálfræðingar innan Sálfræðingafélags Íslands fengu sendan spurningalista og til að geta tekið þátt þurfti viðkomandi að hafa meðhöndlað að minnsta kosti eitt barn á aldrinum fimm til 17 ára með kvíðaröskun sem aðalröskun á síðastliðnum 12 mánuðum. Samtals svöruðu 50 félagsmenn könnuninni. Í ljós kom að flestir þátttakendur voru með meistaragráðu og flestir unnu á heilsugæslustöð, Barnaog unglingageðdeild eða á einkarekinni stofu. Niðurstöður sýndu að langflestir nota HAM og berskjöldun (94%) til þess að meðhöndla börn og unglinga með kvíðaröskun. Einnig voru viðhorf gagnvart aðferðinni að öllu jöfnu jákvæð. Þrátt fyrir það virðist skorta þjálfun og innleiðingu á aðferðinni. Í samanburði við Bandaríkin virðist Ísland standa ágætlega hvað varðar notkun á berskjöldun þó svo að gæði aðferðinnar í meðferð séu óljós. Í framhaldi af þessari rannsókn væri gagnlegt að rannsaka meðferðarfylgni meðferðaraðila í því skyni að fá betri innsýn í það hvort verið sé að veita börnum á Íslandi meðferðarúrræði sem skilar árangri. Efnisorð: Hugræn atferlismeðferð, berskjöldun, kvíðaraskanir barna, meðferðaraðilar, gagnreyndar aðferðir
    • Notkun berskjöldunar meðal sálfræðinga á Íslandi fyrir börn með áráttu- og þráhyggjuröskun

      Aron Eydal Sigurðarson; Sindri Lárusson; Ástrós Elma Sigmarsdóttir; Hrafnkatla Agnarsdóttir; Guðmundur Skarphéðinsson; Háskóli Íslands (Sálfræðingafélag Íslands, 2019)
      Áráttu- og þráhyggjuröskun (ÁÞR) einkennist af áráttuhegðun og þráhyggjuhugsunum. Þráhyggja lýsir sér í óþægilegum, uppáþrengjandi og óviðeigandi hugsunum sem valda vanlíðan og kvíða. Árátta fylgir yfirleitt þráhyggju og einkennist af endurteknum athöfnum sem virka sem markviss leið til þess að draga úr óþægindum sem þráhyggjuhugsanirnar valda. Hugræn atferlismeðferð með berskjöldun og svarhömlun er fyrsti kostur sem meðferð við ÁÞR. Þessi rannsókn gengur út á að kanna viðhorf sálfræðinga á Íslandi til berskjöldunar við ÁÞR og kanna hve mikið og hvernig þeir beita berskjöldunarmeðferðinni þegar þeir vinna með börnum og unglingum með ÁÞR. Stuðst var við erlendan spurningalista sem var þróaður til að athuga meðferðaraðferðir sálfræðinga við kvíða og ÁÞR. Spurningalistinn var þýddur yfir á íslensku og sendur sálfræðingum í Sálfræðingafélagi Íslands og einungis þeir sem höfðu meðhöndlað ÁÞR barns síðastliðið ár voru þátttakendur, alls 26. Rannsóknin leiddi í ljós að almennt er viðhorf sálfræðinga á Íslandi jákvætt til meðferðarinnar. Allir þátttakendur rannsóknarinnar sögðust nota berskjöldun í meðferð við ÁÞR og eyddu 46,2% þátttakenda meira en 61% tíma meðferðar í berskjöldun. Í ljós kom þó að ekki voru allir að nota bestu mögulegu aðferðir berskjöldunar í sinni meðferð en rúm 43% sögðust ekki reyna að takmarka truflanir í æfingum, það er að segja truflanir í umhverfinu sem gætu komið niður á árangri meðferðarinnar. Þetta gerir það að verkum að börnin eru ekki að fá bestu mögulegu meðferðina vegna mögulegra truflana. Því þyrfti að auka kennslu og þjálfun í notkun berskjöldunar svo að sálfræðingar beiti henni rétt til að börn með ÁÞR á Íslandi eigi mestan möguleika á bata. Efnisorð: Þráhyggja, árátta, berskjöldun, svarhömlun
    • Sjálfsmatskvarðar Becks fyrir börn og unglinga: Kerfisbundið yfirlit yfir próffræðilega eiginleika íslenskrar útgáfu

      Rebekka Björg Guðmundsdóttir; Rebekka Aldís Kristinsdóttir Valberg; Guðmundur Skarphéðinsson; 1)2) Miðstöð í Lýðheilsuvísindum, Háskóli Íslands 3) Sálfræðideild, Háskóli Íslands (Sálfræðingafélag Íslands, 2019)
      Markmið þessarar greinar var að kanna próffræðilega stöðu Sjálfsmatskvarða Becks fyrir börn og unglinga (BYI) í íslenskri útgáfu með aðferð kerfisbundins yfirlits (e. systematic review). Sjálfsmatskvarðar Becks samanstanda af fimm undirkvörðum með 20 atriðum hver, sem meta sjálfsmynd, kvíða, þunglyndi, reiði og hegðunarvanda hjá ungmennum á aldrinum 7-18 ára. Leitað var kerfisbundið að öllum rannsóknum sem lögðu kvarðana fyrir íslenskt úrtak í gagnagrunnum Google Scholar, PubMed og Skemmunnar og þær teknar saman. Alls fundust níu greinar og handrit sem fjölluðu um próffræðilega eiginleika kvarðanna. Niðurstöður gáfu til kynna gott innra samræmi á bilinu 0,71-0,96. Aðgreiningar- og samleitniréttmæti var óviðunandi þar sem meðal annars var há innbyrðis fylgni á milli undirkvarða BYI og fylgni við aðra lista sem mátu ólíkar hugsmíðar. Einnig bentu niðurstöður þáttagreiningar til þess að listinn aðgreindi ekki með fullnægjandi hætti á milli hugsmíðanna kvíða, þunglyndis og reiði, en niðurstöður íslenskra rannsókna hafa bent til þess að þessar þrjár hugsmíðir myndi saman einn þátt. Þessar niðurstöður eru í samræmi við erlendar rannsóknir, en helsti styrkleiki listans er mikið innra samræmi. Hins vegar er aðgreiningar- og samleitniréttmæti listans óviðunandi. Einnig er ekki vitað hvaða notagildi kvarðarnir hafa í klínísku úrtaki með tilliti til viðmiðsréttmætis og hvort kvarðarnir henti til að meta árangur meðferðar eða breytingar á einkennum yfir tíma. Próffræðilegir eiginleikar sjálfsmyndar- og hegðunarvandakvarða BYI meðal íslenskra rannsókna eru að mestu viðunandi til góðir. Hvað varðar kvíða-, þunglyndis- og reiðikvarða BYI getum við ekki mælt með notkun þeirra, hvorki í almennum né klínískum tilgangi en hins vegar mælum við með endurskoðun þessara þriggja undirkvarða. Efnisorð: Sjálfsmatskvarðar Becks, skimun, próffræðilegir eiginleikar, börn, unglingar
    • Kerfisbundið yfirlit yfir próffræðilega eiginleika Fjölþáttakvíðakvarða fyrir börn (Multidimensional Anxiety Scale for Children) í íslensku úrtaki

      Theodóra Listalín Þrastardóttir; Guðmundur Ágúst Skarphéðinsson; Háskóli Íslands (Sálfræðingafélag Íslands, 2019)
      Fjölþáttakvíðakvarði fyrir börn (MASC) er skimunarlisti sem metur fjórar víddir kvíða, líkamleg einkenni, flótta og forðunarhegðun, félagskvíða og aðskilnaðarkvíða/felmtur. Markmið eftirfarandi rannsóknar var að meta próffræðilega eiginleika kvarðans í íslensku úrtaki með aðferðum kerfisbundins yfirlits (e. systematic review). Leitað var kerfisbundið að greinum sem fjölluðu um íslenskar rannsóknir á kvarðanum. Samtals voru 185 útdrættir skimaðir og að lokum voru 20 greinar valdar úr sem uppfylltu þátttökuviðmið. Meðaltöl og staðalfrávik voru svipuð og í erlendum rannsóknum, hærri í klínísku úrtaki en almennu og stúlkur skoruðu almennt hærra á öllum þáttum. Innra samræmi var viðunandi í öllum rannsóknum og í samræmi við erlendar rannsóknir, sem og aðgreiningar- og samleitisréttmæti. Ein íslensk rannsókn skoðaði forspárréttmæti og notast var við innlagnarúrtak á BUGL og voru niðurstöður í samræmi við erlendar niðurstöður að mestu leyti, félagskvíðaundirþáttur MASC spáði fyrir um félagskvíðaröskun og undirþátturinn aðskilnaðarkvíði/ felmtur spáði fyrir um aðskilnaðarkvíðaröskun en þar sem úrtakið var innlagnarúrtak gefa niðurstöður ekki eins skýra mynd og þær erlendu. Tvær íslenskar rannsóknir sýna að fjögurra þátta lausn sé best fyrir íslenskt úrtak. Á heildina litið er kvarðinn áreiðanlegur og gagnlegur listi sem fagfólk getur nýtt til að skima eftir kvíðaeinkennum hjá börnum og unglingum. Efnisorð: Fjölþáttakvíðakvarði, MASC, kerfisbundið yfirlit, próffræðilegir eiginleikar, íslensk börn
    • Áhrif jákvæðrar og neikvæðrar endurgjafar á námsástundun og félagslega hegðun nemenda

      Birna Pálsdóttir; Zuilma Gabriela Sigurðardóttir; Francesco Sulla; Háskóli Íslands og Parma University (Sálfræðingafélag Íslands, 2019)
      Áhrif endurgjafar kennara á námsástundun og félagslega hegðun nemenda hafa verið viðfangsefni fjölmargra rannsókna. Rannsóknir frá níunda áratug síðustu aldar sem hafa skoðað slík áhrif hafa sýnt fram á að hlutfall jákvæðrar endurgjafar á námsástundun hefur oftast verið hærra en hlutfall neikvæðrar endurgjafar á félagslega hegðun (t.d. Apter, Arnold og Swinson, 2010; Apter, 2016; Brophy, 1981; Harrop og Swinson, 2000; Nafpaktitis, Mayer og Butterworth, 1985; White, 1975). Markmið þessarar greinar er að fara yfir stöðu rannsókna á því hvernig yrtri endurgjöf kennara á hegðun nemenda á aldrinum 6-16 ára er háttað í enskumælandi löndum allt frá áttunda áratug síðustu aldar og fram til dagsins í dag. Flestir eru sammála um að álag í starfi kennara sé mikið og til lengri tíma getur slíkt leitt til uppgjafar og kulnunar (Ninness og Glenn, 1988). Rannsóknir hafa sýnt að nemendur á grunnskólaaldri virðast nýta tæplega helming af tíma kennslustundar í annað en fyrirliggjandi verkefni (Fredricks, Blumenfeld og Paris, 2004; Godwin o.fl., 2016). Rannsóknir hafa sýnt fram á að með því að auka færni kennara í jákvæðri endurgjöf hafi það jákvæð áhrif á námsástundun (t.d. Sulla, Armenia, Eramo og Rollo, 2015 og Wheldall, Merret og Borg, 1985). Lögmál hegðunar og náms má nýta til þess að útskýra þá hegðun sem oft birtist í kennslustofum í samskiptum kennara og nemenda og hefur áhrif á þær breytur sem stuðla að aukinni námsástundun og félagslega æskilegri hegðun. Efnisorð: námsástundun, jákvæð endurgjöf, neikvæð endurgjöf, atferlisgreining, beint áhorf, félagsleg hegðun
    • Staða rannsókna á heildstæðum stuðningi við jákvæða hegðun (PBS) í grunnskólum á Íslandi

      Auður Sif Kristjánsdóttir; Bergljót Gyða Guðmundsdóttir; 1) Háskóli Íslands 2) Þjónustumiðstöð Breiðholts og Háskóli Íslands (Sálfræðingafélag Íslands, 2019)
      Erfið hegðun nemenda í skólum er algengur vandi sem erfitt getur verið að takast á við. Heildstæður stuðningur við jákvæða hegðun (e. positive behavior support; PBS) er alhliða stuðningskerfi sem samanstendur af mismunandi úrræðum á þremur þrepum þar sem tekið er tillit til ólíkrar hegðunar nemenda og þeim veitt íhlutun í samræmi við þarfir hvers og eins. Rannsóknir hafa sýnt að PBS dregur meðal annars úr hegðunarvanda og bætir námsástundun. Á Íslandi hafa verið gerðar nokkrar rannsóknir á árangri af innleiðingu PBS í grunnskólum. Markmið þessarar yfirlitsrannsóknar var að kanna hvað niðurstöður þeirra rannsókna sýndu og varpa þannig skýrara ljósi á næstu skref í rannsóknum á PBS á Íslandi. Í heild virðist PBS yfirleitt áhrifaríkt, en þó eru ákveðnir vankantar á innleiðingunni í sumum tilfellum. Sömuleiðis þarf að gera fleiri og fjölbreyttari rannsóknir á Íslandi, sérstaklega á miðþrepi kerfisins. Efnisorð: Heildstæður stuðningur við jákvæða hegðun, PBS, grunnskólar, hegðun, hegðunarvandi
    • Skyndileg meðvitundarskerðing vegna lokunar á æð Percherons. Sjúkratilfelli

      Brynhildur Thors; Ólafur Sveinsson; 1 Taugalækningadeild Landspítala, 2 læknadeild Háskóla Íslands. (Læknafélag Íslands, 2021-04)
      Brátt heilaslag á grunni lokunar á Percheron-slagæð til miðheila og stúku er sjaldgæf og snúin greining vegna ósértækra klínískra einkenna. Skjót greining og meðferð er afar mikilvæg þar sem um er að ræða brátt og alvarlegt ástand. Hér er kynnt tilfelli ungrar konu sem fékk skyndilegan höfuðverk og skerta meðvitund. Sjáöldur voru misvíð og brugðust illa við ljósáreiti og iljaviðbrögð voru jákvæð beggja megin. Fram komu flogalíkar hreyfingar í öllum útlimum. Tölvusneiðmynd af heila og heilaæðum var eðlileg en bráð segulómun sýndi byrjandi drep í stúku beggja megin. Á grunni einkenna og segulómunar fékk sjúklingur segaleysandi meðferð í æð 70 mínútum eftir komu á bráðamóttöku og náði sér að fullu.
    • Áhrif lyfsins fampridíns á skerta göngugetu sjúklinga með MS (Multiple Sclerosis)

      Björg Guðjónsdóttir; Haukur Hjaltason; Guðbjörg Þóra Andrésdóttir; 1 Námsbraut í sjúkraþjálfun, heilbrigðisvísindasviði Háskóla Íslands, 2 læknadeild Háskóla Íslands, 3 taugadeild Landspítala. (Læknafélag Íslands, 2021-04)
      INNGANGUR Fampridín er lyf sem virkar sem kalíumgangaloki og er ætlað sjúklingum með skerta göngugetu vegna MS (Multiple Sclerosis). Með því að loka á kalíumgöng dregur lyfið úr jónaleka, sem seinkar endurskautun og hvetur þannig myndun hrifspennu í afmýluðum taugasímum. Erlendar rannsóknir hafa sýnt fram á góð áhrif fampridíns á skerta göngugetu fólks með MS. Tilgangur rannsóknarinnar var að skoða áhrif lyfsins á göngugetu íslenskra sjúklinga með MS og athuga hve margir þeirra halda lyfjameðferð áfram eftir tveggja vikna reynslulyfjatímabil. EFNIVIÐUR OG AÐFERÐIR Þátttakendur voru 41 sjúklingur með MS sem reyndu fampridín á fyrstu 16 mánuðum notkunar þess á Íslandi. Unnið var úr sjúkraskrárgögnum Landspítala. Árangur var metinn með mælingum á gönguhraða (timed 25-foot walk, T25FW) og göngugetu (12-item multiple sclerosis walking scale, MSWS-12). NIÐURSTÖÐUR Niðurstöður sýndu að marktækur munur var á gönguhraða á T25FWgönguprófinu fyrir og undir lok reynslulyfjameðferðar (p<0,0001). Meðaltalsaukning gönguhraða var 22%. Einnig reyndist marktækur munur á stigagjöf á MSWS-12-göngumatsprófinu fyrir og undir lok reynslulyfjameðferðar (p<0,0001). Lækkun stigafjölda á MSWS-12 gönguprófinu var að meðaltali 11,4 stig. Átján sjúklingar (43,9%) héldu lyfjameðferð áfram eftir að reynslulyfjameðferð lauk. ÁLYKTUN Lyfið fampridín getur bætt skerta göngugetu hjá hluta sjúklinga með MS og getur verið mikilvæg viðbót í einkennameðferð þeirra.
    • Að bæta göngugetu

      Páll E. Ingvarsson; Landspítala Grensási og læknadeild Háskóla Íslands (Læknafélag Íslands, 2021-04)
    • Exploratory assessment of pineal gland volume, composition, and urinary 6-sulfatoxymelatonin levels on prostate cancer risk.

      Bazzi, Latifa A; Sigurdardottir, Lara G; Sigurdsson, Sigurdur; Valdimarsdottir, Unnur; Torfadottir, Johanna; Aspelund, Thor; Czeisler, Charles A; Lockley, Steven W; Jonsson, Eirikur; Launer, Lenore; et al. (Wiley, 2021-04-16)
      Introduction: Melatonin levels are partially driven by the parenchyma volume of the pineal gland. Low urinary levels of 6-sulfatoxymelatonin have been associated with increased risk of advanced prostate cancer, but the relationship between pineal gland volume and composition and prostate cancer risk has not been examined. Materials and methods: We utilized data from 864 men from the AGES-Reykjavik Study with complete pineal gland volumes and urinary 6-sulfatoxymelatonin measurements. Pineal parenchyma, calcification, and cyst volumes were calculated from brain magnetic resonance imaging. Levels of 6-sulfatoxymelatonin were assayed from prediagnostic urine samples. We calculated Pearson correlation coefficients between parenchyma volume and urinary 6-sulfatoxymelatonin levels. We used Cox proportional hazards regression to calculate multivariable hazard ratios (HRs) and 95% confidence intervals (95% CIs) comparing prostate cancer risk across parenchyma volume tertiles and across categories factoring in parenchyma volume, gland composition, and urinary 6-sulfatoxymelatonin level. Results: Parenchyma volume was moderately correlated with urinary 6-sulfatoxymelatonin level (r = .24; p < .01). There was no statistically significant association between parenchyma volume tertile and prostate cancer risk. Men with high parenchyma volume, pineal cysts and calcifications, and low urinary 6-sulfatoxymelatonin levels had almost twice the risk of total prostate cancer as men with low parenchyma volume, no pineal calcifications or cysts, and low urinary 6-sulfatoxymelatonin levels (HR: 1.98; 95% CI: 1.02, 3.84; p: .04). Conclusions: Although parenchyma volume is not associated with prostate cancer risk, pineal gland composition and other circadian dynamics may influence risk for prostate cancer. Additional studies are needed to examine the interplay of pineal gland volume, composition, and melatonin levels on prostate cancer risk. Keywords: circadian rhythm; melatonin; pineal gland; prostate cancer.
    • HLA-DQB1 6672G>C (rs113332494) is associated with clozapine-induced neutropenia and agranulocytosis in individuals of European ancestry.

      Konte, Bettina; Walters, James T R; Rujescu, Dan; Legge, Sophie E; Pardiñas, Antonio F; Cohen, Dan; Pirmohamed, Munir; Tiihonen, Jari; Hartmann, Annette M; Bogers, Jan P; et al. (Nature Publishing Group, 2021-04-12)
      The atypical antipsychotic clozapine is the only effective medication for treatment-resistant schizophrenia. However, it can also induce serious adverse drug reactions, including agranulocytosis and neutropenia. The mechanism by which it does so is largely unknown, but there is evidence for contributing genetic factors. Several studies identified HLA-DQB1 variants and especially a polymorphism located in HLA-DQB1 (6672G>C, rs113332494) as associated with clozapine-induced agranulocytosis and neutropenia. We analysed the risk allele distribution of SNP rs113332494 in a sample of 1396 controls and 178 neutropenia cases of which 60 developed agranulocytosis. Absolute neutrophil counts of 500/mm3 and 1500/mm3 were used for defining agranulocytosis and neutropenia cases, respectively. We also performed association analyses and analysed local ancestry patterns in individuals of European ancestry, seeking replication and extension of earlier findings. HLA-DQB1 (6672G>C, rs113332494) was associated with neutropenia (OR = 6.20, P = 2.20E-06) and agranulocytosis (OR = 10.49, P = 1.83E-06) in individuals of European ancestry. The association signal strengthened after including local ancestry estimates (neutropenia: OR = 10.38, P = 6.05E-08; agranulocytosis: OR = 16.31, P = 1.39E-06), with effect sizes being considerably larger for agranulocytosis. Using local ancestry estimates for prediction, the sensitivity of rs113332494 increased from 11.28 to 55.64% for neutropenia and from 16.67 to 53.70% for agranulocytosis. Our study further strengthens the evidence implicating HLA-DQB1 in agranulocytosis and neutropenia, suggesting components of the immune system as contributing to this serious adverse drug reaction. Using local ancestry estimates might help in identifying risk variants and improve prediction of haematological adverse effects.
    • Toward Predicting Motion Sickness Using Virtual Reality and a Moving Platform Assessing Brain, Muscles, and Heart Signals.

      Recenti, Marco; Ricciardi, Carlo; Aubonnet, Romain; Picone, Ilaria; Jacob, Deborah; Svansson, Halldór Á R; Agnarsdóttir, Sólveig; Karlsson, Gunnar H; Baeringsdóttir, Valdís; Petersen, Hannes; et al. (Frontiers Media, 2021-04-01)
      Motion sickness (MS) and postural control (PC) conditions are common complaints among those who passively travel. Many theories explaining a probable cause for MS have been proposed but the most prominent is the sensory conflict theory, stating that a mismatch between vestibular and visual signals causes MS. Few measurements have been made to understand and quantify the interplay between muscle activation, brain activity, and heart behavior during this condition. We introduce here a novel multimetric system called BioVRSea based on virtual reality (VR), a mechanical platform and several biomedical sensors to study the physiology associated with MS and seasickness. This study reports the results from 28 individuals: the subjects stand on the platform wearing VR goggles, a 64-channel EEG dry-electrode cap, two EMG sensors on the gastrocnemius muscles, and a sensor on the chest that captures the heart rate (HR). The virtual environment shows a boat surrounded by waves whose frequency and amplitude are synchronized with the platform movement. Three measurement protocols are performed by each subject, after each of which they answer the Motion Sickness Susceptibility Questionnaire. Nineteen parameters are extracted from the biomedical sensors (5 from EEG, 12 from EMG and, 2 from HR) and 13 from the questionnaire. Eight binary indexes are computed to quantify the symptoms combining all of them in the Motion Sickness Index (I MS ). These parameters create the MS database composed of 83 measurements. All indexes undergo univariate statistical analysis, with EMG parameters being most significant, in contrast to EEG parameters. Machine learning (ML) gives good results in the classification of the binary indexes, finding random forest to be the best algorithm (accuracy of 74.7 for I MS ). The feature importance analysis showed that muscle parameters are the most relevant, and for EEG analysis, beta wave results were the most important. The present work serves as the first step in identifying the key physiological factors that differentiate those who suffer from MS from those who do not using the novel BioVRSea system. Coupled with ML, BioVRSea is of value in the evaluation of PC disruptions, which are among the most disturbing and costly health conditions affecting humans.
    • Long-Term Effect of Receiving a Family Strengths-Oriented Intervention on Family Cancer Caregiver Stress, Anxiety, and Depression Symptoms: A Longitudinal Quasi-Experimental Study.

      Petursdottir, Asta B; Rayens, Mary Kay; Sigurdardottir, Valgerdur; Svavarsdottir, Erla Kolbrun; 1School of Health Sciences, Faculty of Nursing, University of Iceland, Reykjavík, Iceland. 2Landspitali The National University Hospital, Reykjavík, Iceland. 3University of Kentucky, Lexington, USA. (SAGE Publications, 2021-03-31)
      The aim of this longitudinal study was to evaluate the long-term effects of providing a therapeutic conversation intervention, based on Family Systems Nursing, to family caregivers of a close relative with advanced cancer over the period before and during bereavement. To prevent adverse outcomes, caregivers need ongoing support that begins pre-loss and extends into the post-loss period. This study employed a one-group pre-test, post-test quasi-experimental design. Twenty-four caregivers participated in two intervention trials conducted over a 42-month period, receiving two intervention sessions pre-loss (Trial 1) and one intervention session post-loss (Trial 2). Significant decreases in anxiety and stress were noted over the three post-loss assessments. The final post-loss stress outcome was significantly lower than the first pre-loss score. For the depression score, there was not a significant change over time within the pre- or post-loss period. The findings provide evidence of decreasing anxiety and stress following the implementation of an extended family nursing intervention for bereaved family caregivers. Keywords: Family Systems Nursing; advanced cancer; bereavement; family caregiver; longitudinal research; palliative care.
    • Vesicourethral Anastomotic Stenosis After Open or Robot-assisted Laparoscopic Retropubic Prostatectomy-Results from the Laparoscopic Prostatectomy Robot Open Trial.

      Modig, Katarina Koss; Godtman, Rebecka Arnsrud; Bjartell, Anders; Carlsson, Stefan; Haglind, Eva; Hugosson, Jonas; Månsson, Marianne; Steineck, Gunnar; Thorsteinsdottir, Thordis; Tyritzis, Stavros; et al. (Elsevier, 2019-11-09)
      Background: Vesicourethral anastomotic stenosis is a well-known late complication after open radical retropubic prostatectomy (RRP) with previously reported incidences of 2.7-15%. There are few reports of the incidence after robot-assisted laparoscopic radical prostatectomy (RALP) compared with RRP. Objective: The aim was to compare the risk of developing symptomatic stenosis after RRP and RALP, and to explore potential risk factors and the influence of stenosis on the risk of urinary incontinence. Design, setting, and participants: Between 2008 and 2011, 4003 men were included in a prospective trial comparing RRP and RALP at 14 Swedish centres. Clinical data and patient questionnaires were collected before, during, and after surgery. Outcome measurements and statistical analysis: Stenosis was identified by either patients' reports in questionnaires or case report forms. The primary endpoint is reported as unadjusted as well as adjusted relative risks (RRs), calculated with log-binomial regression models. Data on incontinence were analysed by means of a log-binomial regression model, with stenosis as an independent and incontinence as a dependent variable. Results and limitations: Symptomatic stenosis developed in 1.9% of 3706 evaluable men within 24 mo. The risk was 2.2 times higher after RRP than after RALP (RR 2.21, 95% confidence interval [CI] 1.38-3.53). Overall, urinary incontinence was twice as common in patients who had stenosis (RR 2.01, 95% CI 1.43-2.64). Conclusions: This large prospective study found an overall low rate of vesicourethral anastomotic stenosis after radical prostatectomy, but the rate was significantly lower after robot-assisted prostatectomy. The risk of stenosis seems to be associated with the number of sutures/takes in the anastomosis, but this was statistically significant only in the RALP group. Patient summary: We investigated the risk of developing vesicourethral anastomotic stenosis after open and robot-assisted radical prostatectomy. We found that the risk was generally lower than previously reported and lower after robot-assisted radical prostatectomy than after radical retropubic prostatectomy. Urinary incontinence was twice as common in patients with stenosis. Keywords: Anastomotic stenosis; Prostate cancer; Robotic surgery.
    • Health technology assessment through Six Sigma Methodology to assess cemented and uncemented protheses in total hip arthroplasty.

      Latessa, Imma; Ricciardi, Carlo; Jacob, Deborah; Jónsson, Halldór; Gambacorta, Monica; Improta, Giovanni; Gargiulo, Paolo; 1University Hospital of Naples "Federico II", Department of Public Health, Naples, Italy; Reykjavík University, Institute for Biomedical and Neural Engineering, Reykjavík. immalatessa@gmail.com. 2Reykjavík University, Institute for Biomedical and Neural Engineering, Reykjavík, Iceland; University Hospital of Naples 'Federico II', Department of Advanced Biomedical Sciences, Naples. carloricciardi.93@gmail.com. 3Reykjavík University, Institute for Biomedical and Neural Engineering, Reykjavík. dcrjacob@gmail.com. 4University of Iceland, Faculty of Medicine, Reykjavík, Iceland; Landspítali Hospital, Orthopaedic Clinic, Reykjavík. halldor@landspitali.is. 5Umberto I Hospital, Local Health Unit of Salerno, Salerno. m.gambacorta@aslsalerno.it. 6University Hospital of Naples "Federico II", Department of Public Health, Naples. ing.improta@gmail.com. 7Reykjavík University, Institute for Biomedical and Neural Engineering, Reykjavík, Iceland; Landspítali Hospital, Department of Science, Reykjavík. paologar@landspitali.is. (PagePress, 2021-03-09)
      The purpose of this study is to use Health Technology Assessment (HTA) through the Six Sigma (SS) and DMAIC (Define, Measure, Analyse, Improve, Control) problem-solving strategies for comparing cemented and uncemented prostheses in terms of the costs incurred for Total hip arthroplasty (THA) and the length of hospital stay (LOS). Multinomial logistic regression analysis for modelling the data was also performed. Quantitative parameters extracted from gait analysis, electromyography and computed tomography images were used to compare the approaches, but the analysis did not show statistical significance. The variables regarding costs were studied with the Mann-Whitney and Kruskal-Wallis tests. No statistically significant difference between cemented and uncemented prosthesis for the total cost of LOS was found, but the cost of the surgeon had an influence on the overall expenses, affecting the cemented prosthetic approach. The material costs of surgery for the uncemented prosthesis and the cost of theatre of surgery for the cemented prosthesis were the most influential. Multinomial logistic regression identified the Vastus Lateralis variable as statistically significant. The overall accuracy of the model is 93.0%. The use of SS and DMAIC cycle as tools of HTA proved that the cemented and uncemented approaches for THA have similar costs and LOSy.
    • Lower or higher oxygenation targets for acute hypoxemic respiratory failure

      Schjørring, Olav L.; Klitgaard, Thomas L.; Perner, Anders; Wetterslev, Jørn; Lange, Theis; Siegemund, Martin; Bäcklund, Minna; Keus, Frederik; Laake, Jon H.; Morgan, Matthew; et al. (Massachusetts Medical Society, 2021-04-08)
      BACKGROUND Patients with acute hypoxemic respiratory failure in the intensive care unit (ICU) are treated with supplemental oxygen, but the benefits and harms of different oxygenation targets are unclear. We hypothesized that using a lower target for partial pressure of arterial oxygen (Pao2) would result in lower mortality than using a higher target. METHODS In this multicenter trial, we randomly assigned 2928 adult patients who had recently been admitted to the ICU (≤12 hours before randomization) and who were receiving at least 10 liters of oxygen per minute in an open system or had a fraction of inspired oxygen of at least 0.50 in a closed system to receive oxygen therapy targeting a Pao2 of either 60 mm Hg (lower-oxygenation group) or 90 mm Hg (higher-oxygenation group) for a maximum of 90 days. The primary outcome was death within 90 days. RESULTS At 90 days, 618 of 1441 patients (42.9%) in the lower-oxygenation group and 613 of 1447 patients (42.4%) in the higher-oxygenation group had died (adjusted risk ratio, 1.02; 95% confidence interval, 0.94 to 1.11; P=0.64). At 90 days, there was no significant between-group difference in the percentage of days that patients were alive without life support or in the percentage of days they were alive after hospital discharge. The percentages of patients who had new episodes of shock, myocardial ischemia, ischemic stroke, or intestinal ischemia were similar in the two groups (P=0.24). CONCLUSIONS Among adult patients with acute hypoxemic respiratory failure in the ICU, a lower oxygenation target did not result in lower mortality than a higher target at 90 days.
    • Reply to Deepansh Dalela, Isaac Palma-Zamora, and Craig Rogers' Letter to the Editor re: Fredrick Leidberg, Petter Kollberg, Marie Allerbo, et al. Preventing Parastomal Hernia After Ileal Conduit by the Use of a Prophylactic Mesh: A Randomised Study. Eur Urol 2020;78:757-63.

      Liedberg, Fredrik; Kollberg, Petter; Allerbo, Marie; Baseckas, Gediminas; Brändstedt, Johan; Gudjonsson, Sigurdur; Hagberg, Oskar; Håkansson, Ulf; Jerlström, Tomas; Löfgren, Annica; et al. (Elsevier, 2021-01-25)
    • Acute gastrointestinal bleeding among patients on antiplatelet and anticoagulant therapy after percutaneous coronary intervention.

      Sveinsdottir, Asdis; Gudmundsdottir, Ingibjörg J; Hreinsson, Johann P; Andersen, Karl; Björnsson, Einar S; 1Faculty of Medicine, University of Iceland, Reykjavik, Iceland. 2Department of Internal Medicine, Division of Cardiology, Landspitali - The National University Hospital of Iceland, Reykajvik, Iceland. 3Department of Internal Medicine, Sahlgrenska University Hospital, Gothenburg, Sweden. 4Department of Internal Medicine, Division of Gastroenterology and Hepatology, Landspitali - The National University Hospital of Iceland, Reykjavik, Iceland. (Taylor & Francis, 2021-04-01)
      Background: Patients undergoing percutaneous coronary intervention (PCI) require dual antiplatelet therapy and some require additional anticoagulation. We aimed to investigate the incidence of acute gastrointestinal bleeding (AGIB) among PCI patients receiving antiplatelet and anticoagulant therapy. Methods: A population-based study that included all patients undergoing PCI during 2008-2016 in Iceland. Data from the Icelandic Medicines Registry were obtained on all outpatient prescriptions 1 year after first PCI. Patients receiving single or dual-antiplatelet therapy with or without anticoagulation cotherapy were analyzed. Rehospitalization for AGIB and endoscopic data were obtained within the 12-month follow-up period. Results: A total of 5166 patients (male 75%) underwent PCI during the study period. The incidence of AGIB was 1% (54/5166) per year. The mean age among non-bleeders 65 (±11) years was lower than among bleeders 69 (±9) years (p = .002). The proportion of acute upper GIB (AUGIB) was 56%, whereas lower GIB occurred in 44%. Overall, 41% with AUGIB had PPIs compared to 39% of non-bleeders (NS). The incidence of AGIB among patients on single antiplatelet therapy combined with an anticoagulant was 2.5% compared to 0.9% among those on single antiplatelet treatment alone (p = .028). The number needed to harm (NNH) for treatment with single antiplatelet therapy and anticoagulant therapy compared to single antiplatelet therapy was 62 but no deaths related to AGIB. Conclusions: The 1-year incidence of AGIB was low with no mortality. Bleeding risk was found to be higher among patients on single antiplatelet therapy combined with anticoagulant therapy compared to patients on single antiplatelet therapy alone. Keywords: Acute gastrointestinal bleeding; anticoagulant therapy; antiplatelet therapy; dual antiplatelet therapy; incidence; number needed to harm; percutaneous coronary intervention.
    • Expanding the genotypic and phenotypic spectrum in a diverse cohort of 104 individuals with Wiedemann-Steiner syndrome.

      Sheppard, Sarah E; Campbell, Ian M; Harr, Margaret H; Gold, Nina; Li, Dong; Bjornsson, Hans T; Cohen, Julie S; Fahrner, Jill A; Fatemi, Ali; Harris, Jacqueline R; et al. (Wiley, 2021-03-30)
      Wiedemann-Steiner syndrome (WSS) is an autosomal dominant disorder caused by monoallelic variants in KMT2A and characterized by intellectual disability and hypertrichosis. We performed a retrospective, multicenter, observational study of 104 individuals with WSS from five continents to characterize the clinical and molecular spectrum of WSS in diverse populations, to identify physical features that may be more prevalent in White versus Black Indigenous People of Color individuals, to delineate genotype-phenotype correlations, to define developmental milestones, to describe the syndrome through adulthood, and to examine clinicians' differential diagnoses. Sixty-nine of the 82 variants (84%) observed in the study were not previously reported in the literature. Common clinical features identified in the cohort included: developmental delay or intellectual disability (97%), constipation (63.8%), failure to thrive (67.7%), feeding difficulties (66.3%), hypertrichosis cubiti (57%), short stature (57.8%), and vertebral anomalies (46.9%). The median ages at walking and first words were 20 months and 18 months, respectively. Hypotonia was associated with loss of function (LoF) variants, and seizures were associated with non-LoF variants. This study identifies genotype-phenotype correlations as well as race-facial feature associations in an ethnically diverse cohort, and accurately defines developmental trajectories, medical comorbidities, and long-term outcomes in individuals with WSS. Keywords: KMT2A; MLL1; Wiedemann-Steiner syndrome; hypertrichosis; syndromic intellectual disability; syndromic short stature.